Het begin.

Omdat ik echt geen idee heb waar ik zou moeten beginnen, begin ik maar bij het begin. Dit zin is echt veel te cliché -.-
Ik werd geboren op 24 oktober 2000.
Mijn moeder is lerares en mijn vader een ingenieur of zoiets :o
Ik heb mijn beste vriendin aan mam te danken.
Ze werkt halftijds een haar collega had een tweeling gekregen.
Ik noem ze nu even Julia en Lotte xD
Dus de eerste dag dat ik geboren werd, zagen ze me al en sindsdien zijn we beste vriendinnen.  We gingen naar dezelfde school, groeiden met elkaar op... We zijn meer zussen dan vriendinnen.
Ik kan hun alles vertellen, en zij mij ook.
Na de basisschool gingen we naar een andere school.
Ons contact minderde, maar we bleven goede vriendinnen.
Als we elkaar zagen, waren ze heel blij en het gaf me een goed gevoel.  Toen ik 9 was, begon ik de puberteit al te krijgen.
In het begin wisten we nog niet wat er aan de hand was.
Ik viel vaak flauw en met vlagen werd ik misselijk.
Toen we naar de dokter gingen, zei hij dat ik me aanstelde en dat er niets met me aan de hand was.
Dus we gingen terug naar huis en alles begon terug van vooraf aan.
Na een tijd kon ik niet meer naar school gaan.
Mam nam me mee naar een andere dokter.
Hij nam bloed af en hij zei dat ik al begon te puberen.
(Dit verhaal klinkt echt heel kinderachtig, ik weet het xd)
Dus ik moest 2 maanden van school thuisblijven om aquarius te drinken en zoute chips te eten.
Niet dat je mij hoort klagen ;)
Dus ik begon redelijk vroeg te puberen, maar dat betekende ook dat ik sneller volwassen werd dan de kinderen in mijn klas.
Verstoppertje en tikkertje vond ik al snel niet leuk meer en ik had het gevoel dat ze me buitensloten.
Nu realiseer ik me wel dat het aan mij lag, omdat ík degene was die niet meedeed, maar daar kon ik toen niets aan doen.
Ik begon me steeds meer terug te trekken uit onzekerheid en al snel had ik het gevoel dat niemand nog met me wou praten.
Ze deden het wel, maar ik merkte het niet.
Ik was te bang, te onzeker.
Een tijd ging het echt heel slecht.
Ik weende elke avond als ik van school thuiskwam en ik deed met niets meer mee.
Gelukkig - na een paar maanden - gaven de kinderen het op om tikkertje en verstoppertje en zo te spelen.
Ik voelde me terug beter, omdat ik terug mee wou doen.
Ze waren ook enthousiaster tegen me, ze begonnen me er bij te trekken.
Omdat ik me eerst buitengesloten voelde, gingen ze me ook écht buitensluiten.
Maar toen ik me terug goed in mijn vel voelde, wisten ze dat het terug oké was; ik was mezelf weer.
Het begin van de puberteit was één van de meest moeilijke tijden van mijn leven.

Dit is mijn verhaal.

Mijn naam is Alexia.
Ik ben niet veel anders dan andere meisjes.
Ook al ben ik nog maar 13, ik zit al midden in de puberteit.
(Dat klonk best wanhopig, ik weet het :D)
Ik ben dus een beetje heel erg onzeker en ik ben bang voor een heleboel dingen waar ik niet bang voor zou moeten zijn.
In deze blog wil ik mijn leven beschrijven.
Ik wil dat jullie mijn verhaal leren kennen, zonder dat jullie echt weten wie ik ben.  Mijn echte naam is trouwens niet Alexia, maar ik wil mijn naam liever geheim houden ;)
Hier schrijf ik teksten over mijn vriendinnen, familie, school en liefde.
Hopelijk vind je het leu!

Alexia ;3 xx